Online education මේනියාව’ අඩු ආදායම්ලාභී පවුල්වල දරුවන්ගේ අධ්යාපනයට වළ කපයිද ?
- RSL
- November 10, 2020
- පුවත් සහ වාර්තා, විමර්ශන
- featured
- 0 Comments
ලර්න්ඒෂියා ආයතනය මගින් කරන ලද සමීක්ෂණයකට අනුව වයස අවුරුදු 18ට අඩු පාසල් දරුවන් සිටින පවුල්වලින් අන්තර්ජාල පහසුකම් ඇත්තේ 34%කට පමණි. එයිනුත් වැඩි ප්රතිශතයක් අන්තර්ජාල භාවිත කරනුයේ ස්මාර්ට් ජංගම දුරකතන හරහා බව එම ආයතනය පවසයි.
කොවිඩ් දෙවන රැල්ල දරුණු වීමත් සමග නැවත Online අධ්යාපනය ගැන සංවාදය ආරම්භ වී තිබේ. පළමු කොවිඩ් රැල්ලේ දී නිලධාරීන් සහ දේශපාලනඥයින් දුන් පොරොන්දු සහ හැදූ සැලසුම් ‘පොතට‘ පමණක් සීමා වීම නිසා මෙවර යළිත් ‘සියල්ල මුලසිට‘ ආරම්භ කිරීමට සිදුව තිබෙන බවක් දැකිය හැකිය.
ඒත් මේ සියලු කතාබහ, සැලසුම් සිදුවන අතරතුර online හරහා අධ්යාපනය ලබාදීමට තරම් ලංකාව තුළ සමාජ-ආර්ථික හා මානසික පරිසරයක් තිබේද ? යන්න ගැන කිසිම විධිමක් අධ්යයනයක් සිදුව තිබේද යන්න ගැන දැඩි සැකයක් ඇතිව තිබේ. ඊට හේතුව වන්නේ නිලධාරීන් සහ දේශපාලනඥයින් කියන තරම් ලංකාව onlineවලින්, නැතහොත් අන්තර්ජාල පහසුකම් සහ ඊට අදාළ යටිතල පහසුකම්වලින් ‘අවම‘ හෝ අවශ්යතා සපුරා තිබේද ? යන ගැටලුවයි.
උදාහරණයක් ලෙස ආණ්ඩුවම කියන ආකාරයට ලංකාවේ පවුල් 18,000,000ක් සමෘද්ධි සහනාධාරය ලබන්නේ නම් (මේ කියන සමෘද්ධි සහනාධාරයේ මාසික වටිනාකම රුපියල් 5000ට වඩා අඩුය) එකී පවුල් ලක්ෂ 18ට අයත් දරුවන්ට ඔන්ලයින් මගින් අධ්යාපනය ලබාදිය හැකිද ? දිනකට රුපියල් 1000කට අඩුවෙන් වැටුප් ලබන වතුකම්කරුවන්ගේ පවුල්වල දරුවන්ට ඔන්ලයින් හරහා අධ්යාපනය ලබාගත හැකිද ? පවුලක පාසල් යන දරුවන් දෙනෙකුට වැඩි පිරිසක් සිටින පවුල්වලට මේ ආකාරයෙන් ඔන්ලයින් හෝ විද්යුත් අධ්යාපනය ලබාගත හැකිද ?
මෙහිදී මේ තත්ත්වය ගැන අවධානය යොමු කරන සමාජ සමීක්ෂකයින් බහුතරයකගේ අදහස වන්නේ මෙකී ප්රතිපත්ති සම්පාදකයින්ට ‘ලංකාවේ සමාජ – ආර්ථිකය ගැන යථාවබෝධයක් නැති බවයි. සරලව කිවහොත් ඔවුන්ගේ ‘සීත කාමර සැලසුම් භූමියේ යථාර්ථය සමග ගැළපීමක් නොවන බවයි.
ලර්න්ඒෂියා ආයතනය මගින් කරන ලද සමීක්ෂණයකට අනුව වයස අවුරුදු 18ට අඩු පාසල් දරුවන් සිටින පවුල්වලින් අන්තර්ජාල පහසුකම් ඇත්තේ 34%කට පමණි. එයිනුත් වැඩි ප්රතිශතයක් අන්තර්ජාල භාවිත කරනුයේ ස්මාර්ට් ජංගම දුරකතන හරහා බව එම ආයතනය පවසයි.
අන්තර්ජාල පහසුකම් ගැන ඇත්ත කතාව
ලංකාවේ ඕනෑම අස්සක් මුල්ලක ජංගම දුරකථනය එබී ගෙනම සිටින ඕනෑම වයස් කාණ්ඩයකට අයත් පිරිස් දැකගත හැකිය. මේ තත්ත්වය දකින ඕනෑම කෙනෙක් සිතන්නේ ‘ලංකාවේ ජනතාව අතර අන්තර්ජාල භාවිතය ‘පුදුමාකාර ලෙස දියුණු‘ බවය. එහෙත් ඇත්ත තත්ත්වය ඒකද ? මේ ආකාරයෙන් ජංගම දුරකථනයට එබී ගෙන අන්තර්ජාලය තුළ සැරිසරන පිරිස් අතර ‘ඩේටා‘ භාවිතය කෙසේද ?
මේ ලියුම්කරු සමග මේ සම්බන්ධයෙන් අධ්යනය කළ විශ්වවිද්යාල මහාචාර්යවරයෙක් කියා සිටියේ මෙසේ ජංගම දුරකථනයට එබී සිටින අතිබහුතරය රුපියල් 49ක ඩේටා දමා ගන්නා ‘සිල්ලර‘ අන්තර්ජාල පරිශීලකයින් බවයි.
‘මේ අති බහුතරයකගේ ජංගම දුරකථනවල පෙර ගෙවුම් පැකේජ නැහැ. තියෙන්නේ රුපියල් 49-99 ඩේටා පැකේජ‘ ඔහු සදහන් කළේය.
‘මගේ නිරීක්ෂණය අනුව මධ්යම පාන්තික පවුල්වලට අන්තර්ජාල පහසුකම් සම්බන්ධයෙන් ගැටගලුවක් නැහැ. මොකද ඔවුන්ගේ ආදායම් මට්ටම අනුව ඉහළ පෙර ගෙවුම් පැකේජයකට යා හැකියි. ඒ වගේම රජයේ විධායක / කළමනාකාර මට්ටමේ නිලධාරීන්ට රජය විසින් දුරකථන සහ අන්තර්ජාල දීමනා ගෙවනවා. ලක්ෂ කිහිපයක් වන ඔවුන්ට සහ ඔවුන්ගේ පවුල්වලටත් එය ගැටලුවක් නොවෙයි. පුද්ගලික අංශයේ ඇතැම් විධායක නිලධාරීන්ටත් ඒක ප්රශ්නයක් නොවෙයි. ඇත්තටම ගැටලුව තියෙන්නේ පහළ සහ දෛනික ආදායම් ලබන පවුල් කාණ්ඩවලට. ඔවුන්ට ප්රමාණවත් අන්තර්ජාල පහසුකම් සදහා වාසිකව රුපියල් 2000-3000 බිලක් දරාගත නොහැකියි. පවුලේ සාමාජික සංඛ්යාව සහ ඔවුන් අන්තර්ජාලයට යොමුවීම මත තත්ත්වය තවත් සංකීර්ණ වෙනවා. කොටින්ම මේ රටේ සමෘද්ධි සහනාධාරය ලබන බව කියන පවුල් 18 ලක්ෂය ගැන පමණක් හිතන්න ඔයාට ඇත්ත තත්ත්වය වටහාගත හැකියි.
මේ අතර මේ ගැන උනන්දු මගේ මාධ්ය මිතුරෙක් යම් පමණකට විශ්වාසය තැබිය හැකි සමීක්ෂණ වාර්තාවක සරල දත්ත කිහිපයක් මා අතට පත් කළේය. ඒ මෙරට ප්රමුඛ සමාජ සමීක්ෂණ ආයතනයක් වන ‘ලර්න්ඒෂියා‘ ආයතනය විසින් කරන ලද සමීක්ෂණයක දත්තයි.
ශ්රී ලංකාවේ දූරස්ථ අධ්යාපනය සම්බන්ධයෙන් පර්යේෂණ පවත්වන ලර්න්ඒෂියා ආයතනය මගින් කරන ලද සමීක්ෂණයකට අනුව වයස අවුරුදු 18ට අඩු පාසල් දරුවන් සිටින පවුල්වලින් අන්තර්ජාල පහසුකම් ඇත්තේ 34%කට පමණි. එයිනුත් වැඩි ප්රතිශතයක් අන්තර්ජාල භාවිත කරනුයේ ස්මාර්ට් ජංගම දුරකතන හරහා බව එම ආයතනය පවසයි.
ඔවුන් ඉදිරිපත් කරන දත්ත සහ ආණ්ඩුවේ නිලධාරීන්ගේ ඊනියා ඔන්ලයින් අධ්යාපන සැලසුම් අතර පරතරය 64%කි. එහි අදහස වයස අවුරුදු 18ට අඩු පවුල්වලින් 66%ක ප්රතිශතයකට අන්තර්ජාල පහසුකම් නොමැති බවයි.
ආණ්ඩුවේ නිලධාරීන්ට දෝෂාභියෝගයක්
‘ආණ්ඩුවේ නිලධාරීන් කටයුතු කරන්නේ වදුරෝ වැස්සට ගෙවල් හදනවා වාගේ පටන් ගන්නවා විතරයි. කොටින්ම අපේ නිලධාරීන්ගෙන් අති බහුතරයක් කරන්නේ කටින් බතල කොළ හිටවන එක විතරයි. ඒ නිසා තමයි අද ලංකාව මේ වගේ අසීරු සහ විනාශකාරී තත්ත්වයකට පත්වෙලා තිබෙන්නේ‘
මේ කතාව කිව්වේ පාසල් යන තම දරුවන් සිවු දෙනාට අන්තර්ජාලය මගින් අධ්යාපනය ලබාදීමට ගොස් මානසික ආතතියට පත්ව සිටින පහළ මධ්යම පංතියේ පියෙක්. ව්යාපාරිකයෙක් වන ඔහුගේ ව්යාපාර කටයුතු පසුගිය කාලය පුරාම දැඩි පසුබෑමකට ලක්වෙලා. වාහන කිහිපයක ලීසිං, රක්ෂණ පමණක් නොවෙයි දුරකථන බිල්, විදුලි බිල් පමණක් නොවෙයි සේවකයින් කිහිප දෙනාගේ වැටුප් පවා ගෙවීමට ඔහුට සිදුවෙලා.
‘මෙච්චර කාලයක් දිව්වේ රෝල් එකෙන්. ඒත් දැන් රෝල බ්ලොක් වෙලා. කරකියා ගන්න දෙයක් නැතිවයි ඉන්නේ. ඒත් ළමයින්ගේ අධ්යාපන කටයුතු අතපහු කරන්න බැහැනේ‘ ඔහු කියනවා.
‘කොවිඩ් පළමුවෙනි රැල්ල ආපු වෙලාවේ ඔය දුරස්ථ අධ්යාපනය, ඔන් ලයින් අධ්යාපනය, රූපවාහිනී අධ්යාපන නාලිකා ගැන කතා කළානේ. කෝ එක අඩියක් ඉදිරිියට ගියාද ? නැහැ. පම්පෝරි ගැහුවා විතරයි. කිසිම දෙයක් කළේ නැහැ. දැන් අයිත් මාධ්ය ඉස්සරට ඇවිත් පම්පෝරි ගහනවා. සැලසුම් ගැන කියනවා. ඒත් අපි දන්නවා කිසිම දෙයක් වෙන්නේ නැහැ. මේ නිලධාරීන් කියන දේවල් වුණා නම් අද ලංකාව සුරපුරයක්‘ ඔහු දැඩි අවේගයෙන් කියාගෙන ගියා.
‘මේකට හේතුව තමයි මේ ඉහළ නිලධාරීන්ගේ, දේශපාලනඥයින්ගේ කිසිම දරුවෙක් ලංකාවේ, ආණ්ඩුවේ ඉස්කෝලවලට, විශ්වවිද්යාලවලට යන්නේ නැහැ. ලංකාවේ හිටියත් ඉගෙන ගන්නේ ඉහළම පන්තියේ ජාත්යන්තර පාසල්වල, ලියන්නේ ලන්ඩන් ඕලෙවල් – ඒ ලෙවල්. ඉතිං උන්ට මේ ගැන ගාණක් නැහැ. අර ඉස්සර ගම්වල හිටිය ආරච්චිලා, රාළහාමිලා හිතුව විදිහටම තමයි මේ උසස් නිලධාරීන් හිතන්නේ. උන්ගේ පුත්තු රාජ්ය හා පෞද්ගිල අංශයේ විධායක නිලධාරීන් වෙන කොට අපේ ළමයි ක්ලාක්ලා කර ගන්න තමයි උන් සැලසුම් කරන්නේ. ඒ නිසා තමයි මේ විදිහට අධ්යාපන පද්ධතියම විනාශ කරලා අවුල් කරලා තියෙන්නේ‘ ඔහු ආවේගශීලීව දිගටම කියා ගෙන ගියා.
මෙහිදී ඔහු යළිත් මගේ ප්රශ්නය වෙත ආවා.
‘ඔයා ඇහුවේ ඔන්ලයින් හරහා ළමයින්ට උගන්වන එක ගැනනේ. මං කරනවා. මොකද මං බිස්නස් කරන නිසා පහුගිය කාලේ ළමයින්ට අවශ්ය උපකරණ අරං දුන්නා. ඒත් ඔයා හිතන්න ළමයි හතර දෙනාම මේක කරන කොට. ලොකු පුතා 09 වසරේ, අනික් පුතා 07, තුන්වැනියා 04 වසරේ. පොඩි පුතා පෙර පාසලේ. මෙයාලට මේක කරන්න පුළුවන් ද කියලා මටත් හිතෙනවා. එක පැත්තකින් ඩේටා බිල්. අනික් පැත්තෙන් …‘ ඔහු කතාව නතර කළා.
‘මෙහෙමයි සල්ලි තියෙන මිනිස්සුන්ට මේක කරන්න පුළුවන් කියලා කියමු. ඒත් හැමෝටම බැහැ. මං දන්න පවුල්වලින් පවුල් කිහිපයකට හැර අනික් කිසිම කෙනෙකුට මේක කරන්න බැහැ‘ ඔහු කිව්වා.
පාසල් වසා තිබෙන සමයේ ඔන්ලයින් හරහා, විද්යුත් මාධ්ය හරහා අධ්යාපනය ලබාදීම ගැන ‘පොදුජන මතය‘ ගැන කළ විමසීම් වලින් අති බහුතරකරගෙන් එල්ල වුණේ දෝෂාරෝපණ සහ මැසිවිලි පමණයි. ඇතැම් මධ්යම හා පහළ මධ්යම පාන්ති දෙමාපියන් මේ ක්රමයට කැමැති වුණේ තමන්ගේ ‘වාසිය‘ ගැන හිතලා බව පැහැදිලිවම පෙනුණා.
‘මේක හොදයි. මොකද ළමයි ක්ලාස් අරගෙන යනවාට වඩා ටියුෂන් පන්ති ඔන්ලයින් හරහා කරන එක හොදයි. එතකොට අපේ කාලයත් ඉතුරුයි, ළමයත් පහසුයි‘
මෙහෙම කිව්වේ මෙවර සාමාන්ය පෙළ විභාගයට සූදානම් වන ‘එකම දරුවෙක්‘ සිටින මධ්යම පාන්තික මවක්. ඇය කියන්නේ ටියුෂන් පන්තිවලට තම දියණිය රැගෙන යාමට දැරිය යුතු කාලය හා ශ්රමය ගැන හිතන විට මේ තත්ත්ව පහසුවක් බවයි.
ළමුන්ගේ සහ මවුවරුන්ගේ කතා කිහිපයක්
දෙමාපියන්ගේ විවිධ කතා මැද ළමුන් කියන කතා කිහිපයකුත් දැන ගැනීම වැදගත්.
‘මගේ යාළුවාගේ ගෙදරට සිග්නල් නැහැ. ඒ නිසා ඔන්ලයින් ක්ලාස් තියෙන කොට එයා ආච්චිලාගේ ගෙදර යන්න ඕනෑ. ඒක ඇත්තටම ආමාරු වැඩක්. මොකද සමහර දවස්වලට ඔන්ලයින් ක්ලාස් පටන් ගන්නේ උදේ 5.30ට. සමහර දවස්වල රෑ 12.00 ට. මට මේ දෙකම පහසු වුණත් මගේ පන්තියේ කිහිප දෙනකුට සිග්ලන් ගැටලු තියෙනවා. මගේ හොදම යාළුවාට වාගේ හැමෝටම ගේ ළග ආච්චිලා නැහැනේ‘
මෙසේ කියන්නේ හොරණ ජනප්රියම පාසලක ඉගෙනුම ලබන, මෙවර අපොස සාමාන්ය පෙළ විභාගයට සූදානම් වන සිසුවියක්.
‘ඇත්තටම කිව්වොත් හොරණ නගරයට ආසන්නව තියෙන අපේ ගෙදරටත් ටෙලිකොම් සිග්නල් හරියට නැහැ. ඒ නිසා මම වෙනත ලයින් එකකින් තමයි ඔන්ලයින් කරන්නේ‘ ඇය වැඩි දුරටත් පැවසුවා.
අන්තර්ජාල සම්බන්ධතා වලදී අත්යවශ්ය සිග්නල් පහසුකම් බොහෝ පළාත්වල අතිෂය දුර්වල බව පැහැදිලි සත්යයක්. ඊට අන්තර්ජාල බිල් එක් වූ විට ඇතිවන විකෘතිය ගැන කතා කර පළක් නැති බවයි කිහිප දෙනකුම කිව්වේ.
‘ළමයි දෙන්නම ඔන්ලයින් ගියාම ඩේටා බිල ගැන හිතාගන්න බැරිවෙයි. ඒ සේවා සපයන සමාගම් කියන කතාවලයි බිල් අතරයි දැවැන්ත වෙනසක් තිබෙනවා. මං කියන්නේ මේ වෙලාවේ මේ සමාගම් ඔන්ලයින් අධ්යාපනය හරහා සූරා කෑමක් කරනවා කියලය‘
නුගේගොඩ මවක් ලියුම්කරු සමග කිව්වා.
‘පාසලේ ඔන් ලයින් ගැන නෙමෙයි ඇත්තටම කතා කළ යුත්තේ ටියුෂන් ගුරුවරු කරන ඔන්ලයින් අධ්යාපනය ගැනයි. ඔවුන් දැන් රැල්ලට වාගේ ඔන්ලයින් ටියුෂන් පටන් අරං. වැඩේ වාසියිනේ. ඒත් ගිනුමට සල්ලි දාන්න ඕනෑ. නැතිනම් ළමයට ඔන්ලයින් ටියුෂන් නැහැ‘ වැලිවේරියේ මවක් කිව්වා.
‘අපේ දුව මේ පාර සාමාන්ය පෙළ ලියන්නේ. එයාගේ ගණිත ගුරුවරිය දැන් ඔන්ලයින් හරහා තමයි ටියුෂන් දෙන්නේ. ඒත් අපිට ඇදිරිනීතිය තියෙන කොටත් ඇය බැංකු ගිනුමට සල්ලි දාන්න කියලා බල කිව්වා‘ ඇය වැඩි දුරටත් කිව්වා.
“අපිට දරුවන් තුන් දෙනෙක් ඉන්නවා. ගෙදර තියෙන්නේ හස්බන්ඩ්ට ඔෆිස් වැඩ කරන්න ලැබුණු කම්පියුටර් එක විතරයි. එක්කෙනෙකුට ඒක දුන්න ම දෙන්නෙකුට ස්මාර්ට් ෆෝන් දෙකක් ඕන වෙනවා. අනික් පැත්තෙන් හස්බන්ඩ්ගෙ කම්පියුටර් එකේ ඔෆිස් වැඩ කරන්න තියෙනවා. ඒ නිසා හරි ම අමාරුවෙන් මේක කරගෙන යන්න වෙලා තියෙන්නේ,” තිදරු මවක වන කළුතර පදිංචි සකුන්තලා පැවසුවා. (උපුටා ගැනීම – 2020 මැයි 20 වැනි දින බී.බී.සී සන්දේශය)
මේක ප්රායෝගික නෑ
මේ අතර බී.බී.සී සන්දේශය සමග අදහස් දක්වමින් කුරුණෑගල දිස්ත්රික්කයට අයත් මාවතගම අධ්යාපන කොට්ඨාසයේ ප්රධාන පාසලක 9 වන ශ්රේණියේ ඉගෙනුම ලබන සිසුවියක් කී කාතාවත් පිටපත් කිරීමට සිතුණා. ඇය නමින් ඕෂදී අකල්කි පුංචිහේවා.
බොහෝ පාසල් විසින් ළමුන්ට දුරස්ථව අන්තර්ජාලය හරහා ඉගැන්වීමට පටන්ගෙන තිබුණ ද ඕෂදී පවසන්නේ අන්තර්ජාලය හරහා නැතහොත් ඕන් ලයින් (online) අධ්යාපනය ඉතා දුරස්ථ බවත් ගුරුවරයා ඉදිරිපිට අධ්යාපනය ලැබීම මෙන් ප්රායෝගික නොවන බවයි.
”ඉස්කෝලේ 10 වසර පංති හතරක් තිබුණා, අවම වශයෙන් පංති හතරේ ළමයි 140 කට වැඩිය හිටියා. කෝවිඩ් ආපු පළමු අවස්ථාවේ පාසලේ ඇතැම් ගුරුවරු සමාජ මාධ්ය ගෘප් (groups) හදල පැවරුම් දැම්මා. නමුත් ඕන් ලයින් හිටියේ ළමයි 60 ක් විතර. නැවත පාසල් ආරම්භ කරද්දී ළමයි බහුතරයක් පැවරුම් කරලා තිබුණේ නැහැ. මම කළෙත් නැහැ. ඇත්තටම අපි දන්නේ නැහැ ඒවා කරන්නේ කොහොමද කියල. ඔක්කොම තියරි. ඒවා අපි ඉගෙන ගෙන තිබුණේ නැහැ,” ඇය පැවසුවා.
ඇය වැඩිදුරටත් පැවසුවේ පෞද්ගලික ගුරුවරුන් කිහිප දෙනෙකු හරහා ඇය දුරස්ථව “ඔන්ලයින්” ක්රමයට ඉගෙන ගන්නා බවයි. එම අන්තර්ජාල පංතියේ ළමයින් හැටක් පමණ සිටින බවත් අවශ්ය අවස්ථාවන්හිදී පමණක් වීඩියෝව ක්රියාත්මක කිරීමෙන් ගුරුවරයා දකින නමුත් බොහෝවිට සිදුවන්නේ ශබ්දය පමණක් ක්රියාත්මක කර ගුරුවරයා පවසන දෙය පමණක් අසාගෙන සිටීම බවත් ඇය කියා සිටියා.
“ඇත්තම කියනවනම් ප්රශ්නයක් අහන්නවත් ළමයෙක් ඉදිරිපත් නොවෙන තරම් මේ ක්රමයට. එකක් අපිට විෂය බද්ධ කරුණු අවබෝධයක් නැහැ. මං හිතන්නේ හුඟක් ළමයි ගෘප් එකේ හිටියට පාඩමේ ඉන්නවම කියල හිතන්න අමාරුයි. එතැනින් නැගිටලා ගියත් කව්රුවත් දන්නේ නැහැ. හැබැයි පංති කාමරයේ අධ්යාපනය එහෙම නෙමෙයි. අපි ගුරුවරයා දකිනවා ඔහු උගන්වන රටාව මනසට කා වැදෙනවා. අපි ඔහු හෝ ඇය සමග සෘජුව ප්රශ්න අසනවා. වෙනත් ළමයි අසන ප්රශ්න සමග අපි අපේ දැනුම පරික්ෂා කරනවා. මාස ගණනාවක් පාසල් අධ්යාපනය නොලබා සිටීම තුළ මේ අධ්යාපන ක්රම දෙකේ වෙනස තදින්ම දැනෙනවා. එක්කෝ මේ ඔන් ලයින් අධ්යාපන ක්රමය මීට වඩා හොඳ ක්රමයකට ක්රියාත්මක වෙන්න ඕනේ,” ඕෂදී සිසුවිය වැඩි දුරටත් පැවසුවා.
නිල කතා කිහිපයක්
ඉහත සදහන් කළ පොදුජන අදහස් සමග මේ බලපෑමක් කළ හැකි මට්ටමේ කිහිප දෙනකුගේ අදහස් ද ගොනු කරමින් ලිපිය ‘සමබර‘ කළ යුතු යැයි සිතුණා
මේක ඇත්තට ම ළමයින්ට ලොකු අසාධාරණයක් -ලංකා ගුරු සංගමයේ ප්රධාන ලේකම් ජෝසෆ් ස්ටාලින්
ඔන්ලයින් ක්රමය මූලික කරගෙන අධ්යාපන කටයුතු පවත්වාගෙන යාම පාසල් දරුවන්ට “ලොකු අසාධාරණයක්” බව ලංකා ගුරු සංගමයේ ප්රධාන ලේකම් ජෝසෆ් ස්ටාලින් පවසනවා.
ඔහු ප්රකාශ කළේ, ඊට අවශ්ය උපකරණ හිඟකම නිසා බොහෝ දරුවන්ට අධ්යාපන කටයුතුවලට සහභාගි වීම මග හැරෙන බවයි.
“දුරකතන තිබ්බට වැඩක් නෑ ස්මාර්ට් ෆෝන් එකක් නෙවේ නම්. ඊළගට සිග්නල් තිබ්බට වැඩක් නෑ 3ජී නැත්නම්. ඒ ඔක්කොම තිබ්බත් වැඩක් නෑ ඩේටාවලට සල්ලි නැත්නම්. මේක තමයි ඇත්ත ප්රශ්නෙ. මේක තමයි එක ම ක්රමය බවට දැන් පත් කරල තියෙන්නෙ. ඒක ඇත්තට ම ළමයින්ට ලොකු අසාධාරණයක්. මේ ක්රමය තුළින් ළමයින් තුළ ඇති වෙනවා වැරදි ආකල්පයක්. ළමයින් තුන් දෙනෙක් හෝ හතර දෙනෙක් එක ගෙදර ඉන්නවා නම් ගෙදර එක ෆෝන් එකක් තියෙනවා නම් ඒක ලොකු ප්රශ්නයක්. ඒ නිසා මේකට බර තැබීමට අපි සම්පූර්ණයෙන් විරුද්ධයි. ඒත් තමන්ගේ උනන්දුවෙන් ඔන්ලයින් මාර්ගයෙන් යමක් උගන්වන්න උත්සහ කරන ගුරුවරුන්ගේ කැපකිරීම අපි අගය කළ යුතුයි,” – 2020 මැයි 20 බී.බී.සී සන්දේශයේ උපුටා ගැනීමකි.
‘අඩුපාඩු තියෙනවා – ඒත් හොඳ ආරම්භයක්’
ශ්රී ලංකාවේ දූරස්ථ අධ්යාපනය සම්බන්ධයෙන් පර්යේෂණ පවත්වන ලර්න්ඒෂියා ආයතනයේ ජ්යෙෂ්ඨ පර්යේෂිකා සහ ශ්රී ලංකා අධ්යාපන සංසදයේ සම සම්බන්ධීකාරක ආචාර්ය සුජාතා ගමගේ මේ පිළිබඳව දක්වන්නේ ශුභවාදී ආකල්පයක් බවයි බී.බී.සී සන්දේශය වාර්තාවක සදහන් වුණේ.
“ඇත්තට ම ඉන්ටර්නෙට් පහසුකම් නොමැති වීමේ තත්ත්වය තුළ මේ ප්රශ්නය විශාල පිරිසකට බලපානවා. ඒත් මේක හොඳ උත්සහයක්. හැබැයි මේ ඔන්ලයින් ක්රමය පාවිච්චි කරන විදිහ නම් වෙනස් විය යුතුයි,”
“සෑම ළමයෙක් ළඟම පෙළපොත් තියෙනවා. අපේ ළමයි පෙළපොත් කියවීම ඉතා අඩුවෙන් කරන්නේ. ඔවුන්ට ඒ පෙළපොත් ගෙදරදි කියවගෙන තනියම ඉගෙන ගන්න පුළුවන්. ඒත් මේ ඔන්ලයින් ක්රමයෙදී වෙන්නේ ගුරුවරුන් පෙළපොතේ තියෙන දේවල් ආයෙත් ඔන්ලයින් හරහා එවන එක බොහෝ වෙලාවට. ඒ ක්රමය නතර කරලා පැවරුම් කිරීම ඔන්ලයින් හරහා සිදුවෙනවා නම් මීට වඩා කාර්යක්ෂම ලෙස ඩේටා පාවිච්චි කරන්න පුළුවන්. දැනට පවතින දුෂ්කරතා තව කාලයක් යද්දි අඩුවෙයි. ඒ වෙනකොට මේ ක්රමයෙන් මීට වඩා ඵල නෙළාගන්න හැකි වෙයි කියල මම හිතනවා,” ආචාර්ය සුජාතා ගමගේ පෙන්වා දුන්නාය.
දැන් ඇතැම් ටියුෂන් ගුරුවරුන්ගේ මාෆියාවක් බවට පත්වේගෙන යනවා. දෙමව්පියන්ට මේ පිළිබඳව ලොකු අවබෝධයක් නැහැ. මව්පියන් දරුවන්ගේ අධ්යාපනය වෙනුවෙන් ඕනෑම කැපකිරීමක් කරනවා. සද්භාවයෙන් කරන එම කැප කිරීම ඇතැම් පුද්ගලයින් භාවිත කරන්නේ තමන්ගේ මඩිය තර කර ගන්න
බොරදියේ මාළු බානවාද ?
ලංකාවේ ඕනෑම ව්යවසනයක් තමන්ගේ ‘මඩිය තරකර ගැනීමට යොදා ගන්නා‘ ව්යාපාරික මාෆියාවක් සිටිනවා. ඔන්ලයින් අධ්යාපනය, විශේෂයෙන් ‘ටියුෂන්‘ ගැන කතාකරන විට මේ අවස්ථාවේ බොරදියේ මාළුබාන අවස්ථාවාදී කල්ලියක් ‘ගජරාමෙට‘ බිස්නස් කරන බවටත් ප්රබල චෝදනාවක් තිබෙනවා. මේ වන විට මුහුණුපොත හරහා සංසරණය වන ‘ඔන්ලයින් ටියුෂන්‘ ගැන දැන්වීම්වලින් ඒ බව මනාව වටහා ගත හැකියි.
මුල් ළමාවිය පිලිබඳ අධ්යාපන විද්වතකු වන මුල් ළමාවිය පිළිබඳ ආසියා පැසිෆික් ජාලයේ ශ්රී ලංකාවේ නිත්ය නියෝජිත එච් එම් වසන්ත හේරත් මහතා මේ මාෆියාව ගැන අනතුරු ඇගයීමක් කරනවා.
“online education නරක දෙයක් නෙමෙයි. නරක ඊට අවශ්ය යටිතල පහසුකම් සකස් කරන්නේ නැතුව එය ළමුන් පිට පැටවීමයි. අනෙක් පැත්තෙන් මේක දැන් ඇතැම් ටියුෂන් ගුරුවරුන්ගේ මාෆියාවක් බවට පත්වේගෙන යනවා. දෙමව්පියන්ට මේ පිළිබඳව ලොකු අවබෝධයක් නැහැ. මව්පියන් දරුවන්ගේ අධ්යාපනය වෙනුවෙන් ඕනෑම කැපකිරීමක් කරනවා. සද්භාවයෙන් කරන එම කැප කිරීම ඇතැම් පුද්ගලයින් භාවිත කරන්නේ තමන්ගේ මඩිය තර කර ගන්න.”
වසන්ත හේරත් තවදුරටත් පැවසුවේ කුඩා දරුවන්ට online education ක්රමය සාර්ථක අත්දැකීමක් ලෙස හැදින්විය නොහැකි අතර තවත් අතකට පාසල් ළමුන් මෙම ක්රමය තුළ අසීරුතාවට මුහුණ දෙන බවයි.
කුඩා ළමයෙක් වයසින් වැඩෙන එක අපිට නතර කරන්න පුළුවන් දෙයක් නෙමෙයි. ඔහු වැඩෙනවා මෙන්ම ඔහු තුළ ගොඩ නැගිය යුතු ආකල්ප, කුසලතා, හැකියාවන් තියෙනෙවා. විශේෂයෙන් පාසල් යන්නට පෙර ළමයින්ට ලබා දෙන පුර්ව ළමා අධ්යාපනය කියන්නේ අධ්යාපනයක් නොවේ. අධ්යාපනයට ප්රවේශ වීමට අවශ්ය අවස්ථා නිර්මාණය කිරීමක්. ඒ තුළින් තමයි දරුවා පාසල් අධ්යාපනයට අවශ්ය මුලික හුරුව ලබා ගන්නේ. මේ කාල වකවානුවේදී දරුවෙකුගේ සියුම් මාංශ පේශි වර්ධනයට අවශ්ය ක්රියාකාරකම් ගොඩක් තිබෙනවා. අපි ළමයිට මැටි අනන්න දෙන්නේ, කඩදාසි බෝල පොඩි කරන්න දෙන්නේ අත්වල තියෙන, ඇඟිලිවල තියෙන සියුම් මාංශ පේශි වර්ධනය කරවන්න. මේවා නිසි පරිදි වර්ධනය නොවුණොත් අඩුම තරමින් අකුරක් ලියන්න පැන්සල අල්ල ගන්නවත් දරුවෙකුට හැකියාව ලැබෙන්නේ නැහැ.” වසන්ත හේරත් මහතා වැඩි දුරටත් සදහන් කළා.
ගුරුවරුන් online education සදහා සූදානම්ද ?
මේ දිනවල මුහුණුපොත හරහා හුවමාරු වන online education දැන්වීම් දෙස බලන විට නම් පැහැදිලි වන්නේ ලංකාවේ ගුරුවරුන් මේ සම්බන්ධයෙන් ‘විශේෂඥයින්‘ බවට පත්ව ඇති බවය. ඔවුන්ට මේ වැඩේ කිරීමට කොරෝනා වසංගතයට පෙර ඉඩ ලබා නොදීම ‘ජාතික අපරාධයක්‘ බවයි.
එච් එම් වසන්ත හේරත් තවදුරටත් පවසන්නේ “අපි on line education මේ වෙලාවේ සාර්ථක ක්රම වේදය කියල හඳුනාගෙන තියෙනවා නම් මං කියන්නේ එය පටන්ගත යුත්තේ පාසැල් ගුරුවරුන්ගෙන්. ඒකට අවශ්ය පහසුකම් ලබා දීම තමයි අධ්යාපන දෙපාර්තමේන්තුවේ වගකීම වෙන්නේ‘
පේරාදෙණිය විශ්වවිද්යාලයේ අධ්යාපන විද්යා අධ්යයන අංශයේ අංශාධිපති ආචාර්ය ප්රභාත් ඒකනායක පසුගිය දා බී.බී.සී සන්දේශය සමග දැක්වූ අදහස් අතිෂයින් කාලීන නිසා එය ඉදිරිපත් කිරීම ද මෙහිදී වැදගත්ය.
කොවිඩ් වසංගතය හමුවේ මෙරට අධ්යාපනය නව ස්වරූපයකින් හැඩ ගැසිය යුතු බවත් ගුරු භූමිකාව මෙන්ම රජයේ අධ්යාපන ප්රතිපත්ති නව තත්ත්වය හමුවේ වෙනස් විය යුතු බවත් ආචාර්ය ප්රභාත් ඒකනායක දැඩිව අවධාරණය කරයි.
‘ අපි කතාවට කියනවා තාක්ෂණය නැතුව ඉස්සරහට යන්න බෑ කියලා. දැන් කොවිඩ් ඇවිල්ලා අපිට කියනවා උඹලා ඉගෙනගන්න තාක්ෂණය පාවිච්චි කර පල්ලා කියලා. දැන් අපි ඒ අභියෝගයට මුහුණ දිය යුතුයි‘
එහෙත් මෙහිදී ආචාර්ය ප්රභාත් ඒකනායක කියන්නේ ‘තාක්ෂණය ගැන පුරසාරම් කතා කියමින් අපි කර ඇත්තේ කාලය කා දැමීමක් පමණක් බවයි.
‘අපි අතර මනෝභාවයක් තියෙනවා ඇතුළත මැවුන දේ පිළිගන්නා පිටත දේ පිළිනොගන්නා මනෝ සංස්කෘතියකට. ගුරුවරයාගේ භූමිකාව මේකයි, ළමයාගේ භූමිකාව මේකයි කියලා අපි ඇඳගත්ත චිත්රයක් තියෙනවා. ඒක වරදක් නෙමෙයි කාලාන්තරයක් තිස්සේ අපි හුරුවට ගෙනා දෙයක්. ඒ හුරුව පුරුදු කර ගත්ත අපි online education දාපු ගමන් පීඩාවට පත්වුණා‘
ගුරුවරුන් නිර්මාණශීලී විය යුතුයි. අපි දන්නවා පන්තිකාමරයේ ඉගැන්නුවත් නිර්මාණශීලීත්වය නැති ගුරුවරු ඉන්නවා. නමුත් සමහර ගුරුවරු එහෙම නෑ නිර්මාණශීලියි. දරුවන්ගේ අධ්යාපනයය වෙනුවෙන් කැපවෙනවා. තමන්ගෙ නිර්මාණශීලීත්වය අධ්යාපන ක්රමයට ඇතුළත් කරනවා.”
ආචාර්ය ප්රභාත් ඒකනායක තවදුරටත් පවසන්නේ අන්තර්ජාල අධ්යාපනය ලබාදීමේදී ගැටලු රැසක් තිබෙන අතර පාසල් මට්ටමෙන් නව තාක්ෂණයට යාමට අවශ්ය අවම පහසුකම් වත් තිබේද යන්න ගැටලුවක් බවයි. නව මාධ්ය භාවිතයේදී අත්යාවශ්ය උපකරණ තිබෙන බවත් ඒවා රටේ පාසල් පද්ධතිය තුළ නොමැති බවත් ඔහු කියනවා.
“රජය මැදිහත් විය යුත්තේ මෙන්න මේ කාරණයේදී. අඩුම තරමින් ටැබ් එකක් වත් දරුවෙකු සතුව තිබිය යුතුයි. ඒ වගේම පහසු ගාස්තුවකට ලබාගත හැකි අන්තර්ජාල සම්බන්ධතාවක් තිබිය යුතුයි. සේවා සපයන ආයතනවලට ගහන බදු අඩු කරල මේ පහසුකම් සෑම දරුවකුටම ලබාදෙනවා නම් අධ්යාපන ක්රමයට ප්රවේශ වෙන්න බාධාවක් නැහැ. ඇත්ත වශයෙන්ම අධ්යාපන අමාත්යාංශය කළ යුත්තේ මේ වෙලාවේ එම කටයුත්තයි. මගේ අදහස නම් සෑම දරුවකු සතුව අඩුම තරමින් ටැබ් එකක් තිබිය යුතුයි. බහුතරයක් මව්පියන්ට ඒ වෙනුවෙන් මුදලක් වෙන්කිරීමට හැකියාවක් නෑ.”
“ඇයි ටැබ් එකකට ස්මාර්ට් ෆෝන් එකකට මේ පෙළපොත්වල තියෙන පාඩම් නව ස්වරූපයකින් දාන්න බැරි. මෙම පහසුකම් රජය විසින් සකස් කර දීම අනාගත ආයෝජනයක්. අපි දන්නවා අධ්යාපනයේ සිද්ධාන්තයක් තියෙනවා කනට ඇහෙන දෙයින් සියයට 10 යි මතකයට නැගෙන්නේ කියලා. ඒ වගේම ඇහැට දකින දෙයින් සියයට හතළිහයි මතකේ තියෙන්නේ. සියයට 80 ක් මතක තියෙන්නේ කණින් අහල, ඇහෙන් දැකල, අතෙන් මනසෙන් කරපු දේට කියල. ඒ කියන්නේ ඉන්ද්රයන් වැඩි ප්රමාණයකට ගෝචර වූ දෙයක් වැඩියෙන් මතක තියෙනවා.” ආචාර්ය ප්රභාත් ඒකනායක වැඩිදුරටත් පැවසුවා.
online education බැරි නම් විකල්පයක් ඇත්තේම නැද්ද ?
රට වසා දැමීම ගැන වැඩියෙන්ම උනන්දුවන්නේ සහ උපදෙස් දෙන්නේ මාසික වැටුප් ලබන රාජ්ය සේවකයින් බව පුද්ගලික අංශයේ සහ ස්වයං රැකියා කරන අය අතර ඇති පොදු චෝදනාවක්. ඔවුන්ට අනුව රාජ්ය සේවකයින්ගේ වැටපු සහ රැකියාව සුරක්ෂිත නිසා මෙවැනි මතයක් දැරීම පුදුමයට කරුණකුත් නොවෙයි. ජනපතිවරයා ද පසුගිය දා මේ චෝදනාව කර තිබුණා.
මේ අතර රට වසා දැමීම ගැන රාජ්ය සේවකයින් වන ගුරුවරුන් අකමැති විය හැකිද ? නිවසට වී දරුවන් සමග සැමියා සමග ගතකරන මේ නිදහස් ජීවිතය ඔවුන්ට ආශිර්වාදයක් විය නොහැකිද ? මේ තත්ත්වය තුළ තවත් වටයකින් ඔන්ලයින් ටියුෂන් දෙමින් තම මඩිය තර කර ගැනීම හැර ගුරුවරුන්ට විකල්පයක් නැතිද ? රාජකාරී වගකීම ඉක්මවා ගිය ‘වගවීමක්‘ ඔවුන්ට නැතිද ?
“කොවිඩ් කියන්නේ ආපදා තත්වයක්. අපි දන්නවා අපේ රටේ හදිසි ආපදා තත්ත්වයකදී ඉස්සරලාම කරන්නේ පාසල් වහන එක. ගං වතුරක් ගැලුවත්, නාය යාමක් සිදුවුණත් පාසල් වසා තබනවා. සමහරවිට විපතට පත් අයට නවාතැන් දෙන්නෙත් පාසලේ. මේ වෙලාවේ පාසලත් විපතට පත්වෙලා තියෙන්නේ. අපි කොච්චර කාලයක් මෙහෙම වහල තියන්නද? මම කියන්නේ මේ රටේ ගුරුවරුන් ඉන්නවා දෙලක්ෂ තිස්පන්දහසක්. මේ අය එක්කෝ දරුවන් එක්කෙනා දෙන්නා හෝ පාසලට කැඳවල නිරෝධායන නීති රැකලා අධ්යාපනය ලබා දිය යුතුයි. එහෙම නැතිනම් ගුරුවරු නිවෙස් කරා ගොස් අධ්යාපනය ලබා දිය යුතුයි. මොකද මේ ගුරුවරුන් වැටුපක් ලබනවා. එම වැටුප් ගෙවන්නේ මහජනතාව. කොවිඩ් හෝ වෙනත් උපද්රවයක් හේතුවෙන් ගුරුවරයෙකු නිහඬ වීම අනුමත කරන්න බැහැ. මොකද ඔහුගේ කාර්යභාරය විශාලයි. ගුරුවරුන් නිදා ගත්තොත් අනාගතයේ ජාතියක් නිදා ගනීවි‘ වසන්ත හේරත් මහතා දැඩි ස්වරයෙන් පැවසුවා.
ඉහළ ඡායාරූපය – පළමු කොවිඩ් රැල්ල පැවති සමයේ ‘අද‘ පුවත්පතට කාටූන් ශිල්ප අවන්ත ආටිගල විසින් නිර්මාණය කළ කාටූනයකි.
සැකසුම – තුෂාර වල්ගම
