‘ඇත්තටම ක්රියාත්මක වන්නේ’ සහල් මාෆියාව ද ? නිලධාරී මාෆියාව ද ?
- RSL
- November 8, 2020
- පුවත් සහ වාර්තා, විමර්ශන
- featured
- 0 Comments
සහල් හිගය‘ යළිත් ප්රධාන මාතෘකාවක් වී තිබෙන අතර ආණ්ඩුව ද ගැසට් පිට ගැසට් ගසමින්, නිලධාරීන් සමග නිමක් සාකච්ඡා කරමින් තත්ත්වය පාලනය කිරීමට උත්සාහා කරමින් සිටී. ඊට හේතුව වන්නේ වසංගත තත්ත්වය සමග ඇති ආහාර සුරක්ෂිතභාවය පිළිබද උනන්දුව නිසා ජනතාව වෙනදාට වඩා වැඩියෙන් සහල් රැස්කර තබා ගැනීමට වැඩි උනන්දුවක් දක්වන නිසා මේ අවස්ථාවේ සහල් හිගය ‘වඩාත් සංවේදී‘ වීමයි.
‘ගණන් බල බලා ඉන්න බැහැ. ලුණු බතුයි හරි කන්න හාල් ගෙදර තියෙන්නේ ඕනෑනේ. ඒ නිසා කියන ගාණකට අරං යනවා‘ මෙම ලියුම්කරු සමග අදහස් දැක්වූ කඩවත නාගරිකයෙක් කීවේය. හෙට (09) සිට කඩවත පොලිස් බල ප්රදේශය ඇතුළු ප්රදේශ කිහිපයක් ‘හුදකලා‘ කරන නිසා ඔහුගේ උත්සාහය තම ගෘහයේ ආහාර සුරක්ෂිතතාවය තහවුරු කර ගැනීමය.
‘සම්බා හාල් ඇත්තෙම නැහැ. අරලිය හාලුත් නැහැ. එක එක නම් වලින් හාල් වර්ග තියෙනවා. ඒත් ගාණ වැඩියි. ඒත් මොකද කරන්නේ. ? මේ වෙලාවේ මේ ටිකවත් ගෙදර අරං නොගියොත් හෙට ඉදන් හදේ හාල් තමයි කන්න වෙන්නේ‘ ඔහු සමග පැමිණ සිටි බිරිද කීවාය.
සහල් මිල පාලන ගැසට්, පාලන මිල සහ සහල් හිගය ගැන දුරකථනය මගින් විස්තර විමසූ විට බොහෝ දෙනකුගේ පොදු මැසිවිල්ල කඩවත නාගරිකයාගේ මැසිවිල්ලම විය.
‘ගැසට් ගැහුවට වැඩක් නැහැ. අපිවත් ගැසට් එකේ ගාණ දන්නේ නැහැ‘ රජයේ විධායක නිලයක් දරන හොරණ මිතුරියක් කීවාය.
‘මෙයාලා බලයට පත් වුණාට පස්සේ හාල් මිල පාලනේට ගැසට් නම් කීයක් ගැහුවද ? කෝ එකකින් වත් වැඩක් වුණා ද ? බොරු බයිලා‘ වත්තල නගරයේ දුරකථන උපාංග අලෙවිසැලක් පවත්වා යන අයෙක් කීවේය.
‘ගැසට් ගහලා, පාලන මිල දාලා වැඩ කරන්න පුළුවන් නම් ඉතිං හොදා. ඒත් ඒවා තියරි විතරයි. ප්රායෝගික නෑ. මට පේන්නේ මේ ආණ්ඩුවත් රජ්ජුරුවන්ට සුදු හකුරු හැදුව මිනිහා වාගේ. කියන කොට එහෙමයි – කරන කොට මෙහෙමයි‘ නීතිඥයෙකු වන හොරණ මිතුරෙක් කීවේය.
මේ කතා ගොන්න අතරට අලුත්ම තාලේ කතාවක් එක් කළේ වසර කිහිපයක් විදේශගතව සිටි පැමිණ සිටින ගණකාධිකාරිවරයෙකි.
‘සහෝදරයා ඔයාවත් ඇත්ත ලියන්න. හාල් කියන්නේ පුම්බන බැලුමක් වාගේ කතාවක්. ඇත්තටම ගෙදරක හාල්වලට යන මාසික වියදම ඩේටා බිලටත් වඩා අඩුයි. මගේ නිරීක්ෂණේ හැටියට පවුලක අත්යවශ්ය භාණ්ඩ වියදම්වලින් 10%ක්ටත් වඩා අඩුයි. අනික හාල් හැම පවුලකට ඉෂු එකක් නෙමෙයි. නාගරිකයින්ට, (ඔහු අදහස් කළේ මහල් නිවාස, වතු නිවාස ආදිය ගැන විය හැකිය) ඉහළ මධ්යම පන්තියට මේක අදාළම නැහැ. රොටි කන වතුකම්කරුවන්ට, මුස්ලිම් ජනතාවට, පාන් කන කතෝලික ජනතාවට, උතුරු නැගෙනහිර ජනතාවට මේක අදාළම නැහැ. එතකොට ඔය නිලධාරීන් කියන්නේ වී වගා කරන ගොවි පවුල් ලක්ෂ ගාණක් ඉන්නවා කියලනේ. එතකොට ඒ අයට මේක කොහොමටවත් අදාළ නැහැ. ඇත්තටම මට තේරෙන්නේ නැහැ හාල් ගැන මහ අවුලක් තියෙන හාල්පාරුවෝ කවුද කියලා‘
ඔහු කාලක සිට මා හමුවේ දිග හැරීමට පුලපුලා බලා සිටි කතාවක් ජංගම දුරකථනය ඔස්සේ රළු එහෙත් කිසියම් හාස්යජනක ස්වරයෙන් කීවේය.
තවත් සිය දෙනෙකුට කතා කළත් ලැබෙන පිළිතුරු ගණන ද සිය ගණනක් නිසා මිතුරන් අමතා අදහස් ලබා ගැනීම නතර කිරීමට සිදුවිය. එහෙත් මෙහි අවසානයට කරුණු දැක්වූ මාගේ ගණකාධිකාරී මිතුරා කී කතාව ගැඹුරින් අධ්යනය කළ යුතු කරුණක් බව මට දැඩිව දැනුණේය.
ගැසට් පිට ගැසට් ගැහුවත් නෑ රිසාල්ට්
රාජ්ය යාන්ත්රණය මැදිහත්වී වෙළදපොළ පාලනය වත්මන් ලෝකයට ‘අදාළම‘ නැති කරුණක් බව දශක කිහිපයක් තිස්සේ ප්රත්යක්ෂ වූ කරුණක් වුවත් කිසිදා පාඩම් ඉගෙන නොගන්නා ලංකාවේ පාලකයින් සහ ‘කේවට්ට උපදේශකයින්‘ දිගින් දිගටම පෞද්ගලික අංශයේ මිල පාලනයට රාජ්ය මැදිහත්වීම් (ගැසට් මගින් උපරිම හා අවම මිල නියම කිරීම) පුරුද්දක් ලෙස කරන්නේය.
එය සිදුවන්නේ මේ ඊනියා නිලධාරීන්ගේ සහ කේවට්ට උපදේශකයින්ගේ ‘නිල‘ බලය හෝ රැකියාව මත පටවා ගත් අධිකාරී බලය ප්රදර්ශනය කිරීමට මිස යථාවබෝධයෙන් නොවන බව සාමාන්ය විචාර බුද්ධියක් ඇති ඕනෑම අයෙකුට පෙනේ. එහෙත් දේශපාලනඥයින්ට මේ ගැන නොවැටහීම හෝ දිගින් දිගටම කේවට්ට නිලධාරීන් ‘ලණුකෑම‘ සිදුවන්නේ ජනතාවගේම ‘අභාග්යයට‘ බව පෙනේ.
උදාහරණයක් ලෙස පසුගිය කොවිඩ් පළමු රැල්ල ආ විට පරිප්පු සහ සැමන් සදහා ජනපතිවරයාම ජාතිය අමතා කළ ‘පාලන මිල‘ සැලකිය හැකිය. ‘අද රෑ සිට මිල අඩු කළ යුතුයි‘ කියා වෙළෙදුන්ට නියෝග නිකුත් කිරීමට තරම් ‘ප්රායෝගික අධිකාරී බලයක්‘ වත්මන් රාජ්යයට නැති බව ජනපතිවරයාට නොවැටහීම පුදුමක් වුවත් එකී මිල පාලනයට උපදෙස් දුන් කේවට්ට නිලධාරීන්ට නොවැටහීම ද පුදුම සහතය.
අද සහල් සම්බන්ධයෙන් ද සිදුව ඇත්තේ ඊනියා නිලධාරීන්ගේ කේවට්ට උපදෙස් දීමක් මිස ඉන් එහාට ගිය යමක් නොවන බව පැහැදිලි වන්නේ මීට ඉහතින් උපුටා දක්වන ලද ගණකාධිකාරී මිතුරාගේ කතාව නිසාය.
මාස 11කට සහල් මිල පාලන ගැසට් 04ක් !
දැන් මුල් කතාවට පැමිණිය හැකිය. වත්මන් ආණ්ඩුවට බලයට පත් වූ කෙටි කාලය තුළ සහල් මිල පාලනය සම්බන්ධයෙන් නිකුත් කර ඇති ගැසට් සංඛ්යාව 04කි !
- 2019 දෙසැම්බර් 19 වනදා සිට බලපැවැත්වෙන අංක 2154/19 යටතේ නිකුත් කළ ගැසට් නිවේදනයේ සදහන් පරිදි සුදු/රතු සම්බා (කීරි සම්බා සූදුරු සම්බා හැර ) සහල් සදහා පාලන මිල කිලෝ එක රුපියල් 98 ක්ද සුදු/රතු නාඩු සහල් කිලෝ එක රුපියල් 98 ක්ද විය.
- 2020 අප්රියල් 10 වනදා අංක 2170/7 ගැසට් පත්රය – කීරි සම්බා කිලෝ එකක මිල රුපියල් 125ක් ලෙසද සුදු/රතු සම්බා කිලෝ එක රුපියල් 90ක මුදලකටත් සුදු/රතු නාඩු කිලෝ එක රුපියල් 90කටද සුදු/රතු කැකුළු සම්බා කිලෝ එක රුපියල් 90කටද සුදු/රතු කැකුළු සහල් කිලෝව රුපියල් 85ක්ද විය.
- 2020 මැයි 28 වන දින අංක 2177/9 ගැසට් පත්රය – කීරි සම්බා කිලෝ එක රුපියල් 120කටද සුදු/රතු සම්බා කිලෝ එක රුපියල් 98කටද සුදු/රතු කැකුළු සම්බා කිලෝ එක රුපියල් 98ක මිලකටත් සුදු/රතු නාඩු සහල් කිලෝ එක රුපියල් 96කටත් සුදු/රතු කැකුළු සහල් කිලෝව රුපියල් 93ක්ද විය.
- 2020 නොවැම්බර් 04 වන දින අංක 2200/3 ගැසට් පත්රය – සුදු/රතු සම්බා සහල් කිලෝ එක රුපියල් 94ක්ද සුදු/රතු කැකුළු සම්බා කිලෝ එක රුපියල් 94ක්ද සුදු/රතු නාඩු සහල් කිලෝ එක රුපියල් 92ක්ද සුදු/රතු කැකුළු සහල් කිලෝ එක රුපියල් 89ක්ද විය.
ඉහත දැක්වෙන්නේ වත්මන් ජනපතිවරයා බලයට පත් වූ වසරකට ආසන්න කාලය තුළ සහල් මිල පාලනය සම්බන්ධයෙන් නිකුත් කළ ගැසට් නිවේදන 04යි. එහි අන්තර්ගතය ගැන සැසදීමක් කිරීම සහ අදාළ කාලය තුළ අදාළ සහල් වර්ග මිලට ගත් සැබෑ මිල පිළිබද මතකය අවධි කර ගැනීම පාඨක ඔබට භාර දෙමින් කතාව තව දුරටත් ඉදිරියට කරගෙන යා යුතුය.
බත් කෑම අඩු වෙලා
මේ සංවාදය ආරම්භ කිරීමට පෙර මාගේ ගණකාධිකාරී මිතුරා මතු කළ ප්රශ්නය වෙත යළි යා යුතුය. ඔහු කියන්නේ තමා මාසිකව උපයන ආදායම සහ මාසිකව සහල්වලට වැය කරන මිල අතර දැවැන්ත පරතරයක් ඇති ලංකාවේ 20%ක් වන මධ්යම පන්තියට සහ ඉහළ පන්තියට සහල් මිල ඉහළ යාම නොව සහල් / බත් කෑම පවා ගැටලුවක් නොවන බවයි.
‘ඉහළ පන්තියේ මිනිස්සු කොහොමටත් බත් කන්නේ නැහැ. මධ්යම පංතියේ මිනිස්සු උපයන ඉහළ අදායම නිසා හාල් පිරිප්පු සැමන් මිල ඔවුන්ට අදාළම නැහැ. මං දන්න විදිහට මුස්ලිම් මිනිස්සු බත් කන්නේ අඩුවෙන්. මීගමුව – වත්තල වාගේ පැතිවල කතෝලික ජනතාව වැඩියෙන් කන්නේ පාන් සහ ඒ ආශ්රිත නිෂ්පාදන. වතුකරයේ ජනතාව බත් වෙනුවට කන්නේ රොටි. උතුරු නැගෙනහිර දෙමළ ජනතාව තෝසේ වගේ දේවල්. කොළඹ නාගරිකයෝ වගේම මුඩක්කු ජනතාව කන්නේම කඩෙන්. ඒ කොත්තු වාගේ දේවල්. ගාමන්ට් යන කෙල්ලෝ ගැන කතා කරලා වැඩක් නැහැ. එතකොට ඔය කියන විදිහට කඩෙන් හාල් ගෙනත් බත් කන්නේ කවුද ? අනික ලංකාවේ වී වගා කරන පවුල් ලක්ෂ ගාණක් ඉන්නවා කියලා තමයි නිලධාරීන්ගේ සංඛ්යා ලේඛනවල තිබෙන්නේ. එතකොට ඔවුන්ටත් මේ සහල් මිල අර්බුදයක් වෙන්න බැහැ. ඇත්තටම මේක ‘ජාතික අර්බුදයක්ද ? එහෙම නැතිනම් එක සමාජ ස්ථරයක අර්බුදයක් ද ? මං කියන්නේ මේ ගැන ගැඹුරින් සොයා බැලිය යුතුයි කියලා‘
මේ සහල් මිල, සහල් හිගය ගැන වඩාත් විද්යාත්මක අදහස් ලබා ගැනීමට කළ උත්සාහයකදී දකුණු හා අග්නිදිග ආසියාවේ සංවර්ධන සන්නිවේදන සහ ග්රාමීය සංවර්ධන නියෝජිතායතනයේ විධායක අධ්යක්ෂ (හැනෝයි) ආචාර්ය ඉන්ද්රජිත් හේවාවිතාරණ මහතා පළ කළ අදහස්. එහිදී ඔහු නොකියා කියන්නේ ‘සහල් අර්බුදය යනු වෙන අර්බුදයක ප්රකාශනයක් බවයි‘
‘මම මෙහෙම අහන්නම් කෝ. ජන ලේඛන හා සංඛ්යා ලේඛන දෙපාර්තමේන්තුවේ 2018 වාර්තාවට අනුව ලංකාවේ නිවසක සාමාන්ය සහල් අවශ්යතාව වෙන්නේ (2016) කිලෝ 33.1යි. වැදගත්ම දේ තමයි මේ අගය 2009/10 තිබුණේ කිලෝ 36.3ක් විදිහටයි. ඒ කියන්නේ අවුරුදු 06ක් යන කොට ලංකාවේ ගෘහයක සාමාන්ය සහල් පාරිභෝජනය කිලෝ 36.3 සිට 33.1 දක්වා අඩුවෙලා තිබෙනවා. මේ සහල් පාරිභෝජනය පහළ යාමට සාපේක්ෂව ප්රෝටීන් ආහාර වන මස් පාරිභෝජනය 2009/10දී කිලෝ 1.4 සිට 2016 වන විට කිලෝ 1.8 දක්වාත්, මාළු පාරිභෝජනය කිලෝ 3.8 සිට 2016 දී 4.1 දක්වාත් බිත්තර පාරිභෝජනය 2009/10 බිත්තර 10 සිට 2016 වන විට බිත්තර 12 දක්වාත් වැඩි වෙලා තිබෙනවා.
සහල් පාරිභෝජනය අඩුවීම සහ ප්රෝටීන් ආහාර සදහා ඉල්ලුම ඉහළ යාම හුදු අහඹු තත්ත්වයක් නොවෙයි. මේකට හේතු වශයෙන් හේතු කිහිපයක් දැක්විය හැකියි. අදායම් මට්ටම ඉහළ යාම, සෞඛ්යමය හේතු (දියවැඩියාව) ඊට ප්රධාන වෙනවා. මේ තත්ත්වය අඛණ්ඩව සිදුවිය හැකියි. අද සහල් ගැන, වී වගාව ගැන මහත් ඉහළින් කතා කරන අය මේ වෙනස් වීම් ගැන වඩාත් සංවේදී විය යුතුයි.
මේ තත්ත්වය තුළ මගේ මෙහිදී තර්කය වෙන්නේ රුපියල් 100 ගානේ සහල් මිලදී ගත්තත් සාමාන්ය ගෘහ ඒකකයට මාසිකව යන්නේ රුපියල් 3500ට අඩු මුදලක්. පවුලේ සාමාජිකයින් සංඛ්යාව අඩුවැඩි වීම මත මේක වෙනස් විය හැකියි. ඒත් අපි හොදටම දන්නවා අද ලංකාවේ සාමාන්ය ගෘහ ඒකකයකට රුපියල් 3500ක් කියන්නේ තමන්ගේ සාමාන්ය මාසික ආදායමෙන් ඉතා සුළු කොටසක් කියලා‘
වී වගාව සම්බන්ධ දත්තවල බරපතළ ගැටලු
මෙහිදී ආචාර්ය ඉන්ද්රජිත් මතුකරන තර්කය වන්නේ ආණ්ඩුවේ නිලධාරීන් වී වගාව සම්බන්ධයෙන් ඉදිරිපත් කරන සංඛ්යා ලේඛනවල පැහැදිලි ගැටලු තිබෙන බවයි.
‘මේක දීර්ඝ කාලයක් පුරා තිබෙන ගැටලුවක්. ලංකාවේ වී වගා බිම්වලින් කොපමණ ප්රතිශතයක් තමන්ගේ ගෘහ පාරිභෝජනයට පමණක් වී වගා කරන පුද්ගලයින්ට අයත් ද කියලා දත්ත තිබෙනවාද ? මං හිතන්නේ නැහැ. මං දන්න ගම්පහ කුඹුරු වලින් වැඩි ප්රතිශතයක් තමන්ගේ ගෘහ පාරිභෝජනයට වී වගා කරන අයවලුන්ටයි අයත් වෙන්නේ. ඒක සෑම දිස්ත්රික්කයකම පොදු තත්ත්වයක්. අනුරාධපුරය, පොළොන්නරුව පළාත්වල වී ගොවියොත් තමන්ට කන්න හාල් තියා ගන්නවා. එතකොට මේ වගේ වී වගාවට ඍජුව සම්බන්ධ තවත් පවුල් ලක්ෂ ගාණක් ඉන්නවා සහල් මිල ගැන අර්බුදයක් නැති. මේක තමයි අපි මුලින්ම නිරාකරණය කරගත යුතු ප්රශ්නය‘
අනෙක් කාරණය වී වල සැබෑ නිෂ්පාදිතය. නිලධාරීන් කියන සාමාන්යකරණය කළ සංඛ්යා ලේඛන නිවැරදි නැහැ. ඒක ඉතාම පැහැදිලියි. ඒත් ප්රශ්නේ වෙන්නේ මේ දත්ත මතයි ආණ්ඩුව තීරණ ගන්නේ. මං නැවත ප්රශ්න කරන්නේ පසුගිය දශකයේදිවත් සහල් පාරිභෝජනයේ සිදුවුණ වෙනස්කම් ගැන ජාතික වශයෙන් පිළිගත හැකි සමීක්ෂණයක් සිදුවෙලා තිබෙනවාද ? ඒ දත්ත තියෙන්නේ කා සතුවද ? එහෙම ඒවා තිබෙනවා නම් අදාළ ආයතන විසින් ඒවා ජනමාධ්ය වෙත මුදා හැරිය යුතුයි. මොකද පසුගිය දශකය තුළ ජනතාවගේ අදායම් මට්ටම් ඉහළ ගියා නම් පැහැදිලිව සහල් පාරිභෝජනය අඩුවිය යුතුයි. මං ඉහතින් ඉදිරිපත් කළ සංඛ්යා ලේඛන මගින් එය මනාව තහවුරු වෙනවා. ඒ වගේම දියවැඩියාව වාගේ බෝ නොවන රෝග නිසා සහල් පාරිභෝජනය අඩුවිය යුතුයි. නාගරීකරණය නිසා, මිනිස්සු වැඩි වැඩියෙන් කඩෙන් කන්න යොමුවීම නිසා සහල් පාරිභෝජනය පැහැදිලිවම සැලකිය යුතු ප්රතිශතයකින් අඩුවිය යුතුයි. මොකද අපි හොදටම දන්නවා මේ වන විට පාරවල් දෙපැත්තේ, හන්දියක් හන්දියක් ගානේ, ග්රාමීය නාගරික භේදයකින් තොරව කොත්තු කඩ බිහිවෙලා තිබෙනවා. පොඩි පොඩි පෙට්ටි කඩවල ඉදිආප්ප, නූල්ඩ්ස් වාගේ කෑම විකුණනවා. මේවා මිලදී ගන්න පවුල් පැහැදිලිව බත් වලින් ඉවත් වෙමින් සිිටිනවා. වැඩිහිටි ජනගහනය අඩුවෙන කොටත් පැහැදිලිව බත් කෑම අඩු වෙනවා. මේ ගැනත් ප්රක්ෂේපණය කරමින් තමයි සහල් ගැන තීන්දු ගත යුත්තේ. එහෙම නැතිව දේශපාලනඥයින් සතුටු කරන්න හරි තමන්ගේ රක්ෂාව බේර ගන්න හරි පුහු සංඛ්යා ලේඛන ඉදිරිපත් කරමින් ජාමේ බේරා ගැනීම නෙමෙයි‘
කමතෙන් ගත්ත වී ටික කෝ ?
ආචාර්ය ඉන්ද්රජිත් හේවාවිතාරණ බත් කෑම අඩුවීම සහ සහල් පාරිභෝජනය ගැන ඉහත සදහන් පරිදි තර්ක කරද්දී වී සම්බන්ධ තීන්දු – තීරණ ගන්නා සෑම නිලධාරී හමුවකදීම කියනු ලබන්නේ ‘වී ඇති තරම් නිෂ්පාදනය‘ වන බවයි. එනම් ‘රට සහලින් ස්වයංපෝෂිත‘ බවයි.
එසේ නම් අපි දන්නා කියන කාලයේ සිට මාස කිහිපයකට වරක් සහල් හිගයක්, මිල ඉහළ යාමක් සිදුවන්නේ ඇයි ? කුඹුරෙන් කමතට ගත් වී ටික ‘බහිරවයා ගිල්ලද ?‘
මෙහිදී මේ ගැන උනන්දුවක් දක්වන සහ අවධානයෙන් සිටින පුද්ගලයින් පෙන්වා දෙන කරුණු කිහිපයකි.
- නිලධාරීන් කියන තරම් සහල් නිෂ්පාදනයක් සැබවින්ම රට තුළ සිදු නොවීම
- ජාතික දත්තවල සදහන් වන පරිදි වී වගා වපසරියක් රට තුළ සැබවින්ම නොපැවතීම
- වගා හානි සහ ගොවියාගේ නොසැලකිල්ල නිසා අපේක්ෂිත නිෂ්පාදනය සිදු නොවීම
- අදාළ කන්නයේ වී 100%ක්ම අලෙවියට නොපැමිණීම (පුද්ගලික අංශය සහ වී අලෙවි මණ්ඩය) නොලැබීම
- ජාතික වී නිෂ්පාදනයෙන් සැලකිය යුතු ප්රතිශතයක් පුද්ගලික / ගෘහ පාරිභෝජනය සදහා පමණක් වීම (මේ ගැන ජාතික වශයෙන් දත්ත ලබාගත හැකි නම් තර්කය වඩාත් ප්රබලව ඉදිරිපත් කළ හැකිය)
- සමපේක්ෂණ/ මිල ඉහළ යන තෙක් ඇතැම් වී ගොවීන් වී ගබඩාකර තබා ගැනීම
- සත්ව ආහාර හෝ මත්පැන් නිෂ්පාදනය සදහා ‘හොර පාරෙන්‘ වී තොග පිටවීම
- කාබනික ගොවිතැන, දේශීය වී වගාව ආදි ප්රවණතා නිසා ඇතැම් විට නිෂ්පාදනය දුර්වල වීම
ඉහත සදහන් කරුණුවලට අමතරව තවත් කරුණු කමතේ වී සැබවින්ම සහල් වී වෙළෙදපොළට නොපැමිණීම සම්බන්ධයෙන් තිබිය හැකිය. මේ ගැන පර්යේෂණ කිරීම අදාළ වෘත්තිකයින්ට ඉඩ තබා ප්රශ්තුතය වෙත පැමිණිය යුතුය.
වී ටික සත්ත්ව ආහාරවලට දුන්නා
ආණ්ඩුව සහ නිලධාරීන් මොන තරම් සුන්දර කතා කීවත් වී ගොවියා යනු ‘ ලාභය අරමුණු කරගත් ආර්ථික කටයුත්තක නිරතව තව තවත් එක් නිෂ්පාදකයෙක් පමණක්‘ බව වටහා ගත යුතුය. ඔහු වී වගාවට වැය කරන ශ්රමයට, දරන ආයෝජනයට මෙන්ම නිෂ්පාදන සාධක එක්රැස් කිරීම වෙනුවෙන් (ව්යවසායකත්වය) ලාභයක් ද ලැබිය යුතුය. මෙය ආර්ථික විද්යාව අනුව ද ගැළපේ. එයින් අදහස් වන්නේ ඉතාම පැහැදිලිව ගොවියා වී අලෙවියෙන් පැහැදිලි ලාභයක් ලැබිය යුතු බවයි.
(එහෙත් මේ ගැන වෙනත් සංවාදයක් ද තිබේ. එනම් ලංකාවේ කිසිම නිෂ්පාදකයෙකු නොලබන සහන සහ වරප්රසාද වී ගොවියා ලබන බවයි. උදාහරණයක් ලෙස ඔහුට වී වගාවට අවශ්ය සම්පූර්ණ ජල ප්රමාණය නොමිලේ ලැබෙන අතර අන් සියලුම නිෂ්පාදකයින් ජලය සදහා මිලක් ගෙවිය යුතුය. වී වගාව සදහා වගා උපදෙස් නොමිලේ ලැබෙන අතර බොහොමයක් නිෂ්පාදකයින් ඒ සදහා ද මිලක් ගෙවිය යුතුය. වී වගාවට වාර්ෂිකව රුපියල් කෝටි 3500ක පමණ පොහොර සහනාධාරයක් ලැබෙන අතර වෙනත් කිසිම නිෂ්පාදකයෙකුට එවැනි වරප්රසාදයක් නැත. මේ සමග කැබිනට් ඇමතිවරු ගණනාවක් ද ( කෘෂිකර්ම, වාරිමාර්ග, මහවැලි සංවර්ධන) රාජ්ය ඇමැතිවරුන් ද ඍජුව වී වගාව පදනම් කරගෙන සිටින අතර සමස්ත රාජ්ය යාන්ත්රණය තුළ රාජ්ය සේවකයින් 30,000කට ආසන්න පිරිසක් වී වගාව වෙනුවෙන් (එළවළු ද ඇතුළත් කළවිට) කැපවී සිටී. එහෙත් 2019 වර්ෂයේ දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය තුළ ‘වී වගාවේ‘ දායකත්වය 0.7%කි. ඒ බව ඉහත සදහන් ශ්රී ලංකා මහ බැංකුවේ 2019 වාර්ෂික වාර්තාවෙන් මනාව පැහැදිලි වේ)
වී ගොවියා යනු ‘ලාභ නොලබන සංවිධානයක් නොවේ. ඔහු රජයෙන් කොපමණ දේ නොමිලේ සහ සනධාර ලෙස ලබා ගත්ත ද වී අලෙවියේදී හැසිරෙන්නේ ‘ඉහළම ලාභය‘ අරමුණු කරගෙනය. ඒ ගැන චෝදනා කිරීමට හෝ විවේචනය කිරීමට කිසිවෙකුට අයිතියක් නැත්තේ සියලු දෙනා හැසිරෙන්නේ ‘උපරිම ලාභය‘ අරමුණු කරගෙන වීම නිසාය.
මෙහිදී වී ගොවියා පහසුවෙන් බලනුයේ තමන්ගේ වී ටික ‘හැකි ඉක්මනින් මුදල් කර ගැනීමට‘ය. මේ ගැන මේ ලියුම්කරු සමග අදහස් දැක්වූ හම්බන්තොට පැත්තේ අක්කර 15ක පමණ වී වගා කරන, කොළඹ රාජ්ය ආයතනයක සුළු සේවකයෙකු සිනාමුසුව කියා සිටියේ,
‘කමතේදීම වී ටික විකුණන එක ගොඩක් අයට වාසියි. ගෙදරට ගෙනියන්න යන වියදම, ගෝණිවලට යන වියදම, වේලන්න යන වියදම, ගබඩා කරන්න යන වියදම වාගේ වියදම් ගණන් බැලුවම වී ටික කමතේදීම විකුණන එක ගොවියට වාසියි‘ කියාය.
ඔහු එහිදී කියා සිටියේ මුදල් අහේනියක් නැති තමා කමතේදීම වී විකුණා දැමීමට එතරම් උනන්දුවක් නොදක්වන බවයි.
ඉහත කතාව ගැන සංවාදය පසෙක තබා වත්මන් සහල් හිගය ගැන අවධානය යොමු කිරීමේදී හෙළි වූ වැදගත් කරුණක් වූයේ ‘වී ටික කුකුල් කෑමවලට වික්කා‘ යන කතාවයි.
මේ ආකාරයෙන් කුකුල් කෑමවලට වී විකුණා ඇත්තේ ගොවීන් නොව ගොවීන්ගෙන් වී මිලට ගත් සුළු හා මධ්ය පරිමාණ මෝල් හිමියන් විසිනි. (මෙහිදී ලියුම්කරු සමග අදහස් දැක්වූ කුකුල් කෑම ව්යාපාරයට සම්බන්ධ ව්යාපාරිකයෙකු කියා සිටියේ ඇතැම් මහා පරිමාණ මෝල් හිමියන් ද කුකුල් කෑම සදහා තමන් සතු වී තොග අලෙවි කරන බවයි)
‘මේක අපිට ලාභයි. අපි ගොවියගෙන් වී ගන්න ඕනෑ ආණ්ඩුව කියන සහතික මිලට. සේවක වැටුප්, ගබඩා, ප්රවාහන වියදම්, කාර්යාල කුලී, විදුලිබිල් වාගේ වියදම් අපි දැරිය යුතුයි. ඒ සියල්ල එක්ක තමයි අපි සහල් කිලෝවක විකුණුම් මිල තීරණය කරන්නේ. ඒ සේරටම වඩා අපිට ගොවියගෙන් ගත්ත ගමන් කුකුල් කෑමවලට වී දෙන එක ලාභයි‘
මෙහිදී ඔහු කියා සිටියේ මෙරට කුකුල් කෑම සදහා යොදා ගන්නා ප්රධාන අමුද්රව්ය වන බඩඉරිගු මිලට ද ආණ්ඩුව ඉහළ පාලන මිලක් දැමීම සහ ආනයනයට සීමා පැනවීම නිසා කුකුල් කෑම නිෂ්පාදන කර්මාන්තය ද දැඩි දුෂ්කරතාවකට පත්ව සිටින තත්ත්වයක් තුළ වී කුකුල් කෑම බවට පත් කිරීම ඔවුන්ට ලාභදායක බවයි.
එහෙත් රජය ද මේ ව්යාපාරය ගැන සංවේදී වී ඇති බව වැටහුණේ 2020 ජූලි 23 වනදා අංක 2185/67 දරන අතිවිශේෂ ගැසට් පත්රයෙන් දේශීයව නිපදවන සහල් හෝ වී, සත්ව ආහාර නිෂ්පාදනය සඳහා කෙළින්ම භාවිතා කිරීම හෝ අන්යාකාරයෙන් සත්ව ආහාර නිපදවීම සඳහා යෙදවුමක් ලෙස භාවිතා කිරීම සඳහා, හෝ විකිණීම, විකිණීම සදහා ඉදිරිපත් කිරීම, තොග රැස්කර තැබීම, ගබඩා කිරීම, ප්රවාහනය කිරීම, බෙදා හැරීම හෝ මිලදී ගැනීම නොකළ යුතු බවට සියළු නිෂ්පාදකයින්, වෙළදුන් සහ බෙදාහරින්නන් දැනුවත් කර තිබීම නිසාය.
මේකෙන් දැනෙන බලපෑමක් නෑ
එහෙත් මේ සම්බන්ධයෙන් අප කුකුල් කෑම නිෂ්පාදනයට සම්බන්ධ විශේෂඥයෙකුගෙන් විමසා සිටි විට ඔහු කියා සියියේ ‘ඒක ඒ තරම් සාර්ථක දෙයක් නෙමේ. වී කියන්නේ බඩඉරිගුවලට සාර්ථක ආදේශකයක් නොවන බවයි.
‘ලංකාවේ කුකුළු පාලනය කියන්නේ අති දැවැන්ත, වේගයෙන් වර්ධනය වෙන කර්මාන්තයක්. ඒකට වාර්ෂිකව බඩඉරිගු මෙට්රික් ටොන් ලක්ෂ 3ක් විතර ඕනෑ වුණා. ආණ්ඩුව දේශීය බඩඉරිගු අලෙවි මිල ඉහළ දැමීම සහ ආනයනය පාලනය කිරීම නිසා තමයි අර්බුදය ඇති වුණේ. ඒත් ලංකාව වාර්ෂිකව වී මෙට්රික් ටොන් (මෙට්රික් ටොන් එකක් යනු කිලෝ 1000කි) ලක්ෂ 44කට වැඩි ප්රමාණයක් නිෂ්පාදනය කරනවා. ඒ නිසා කුකුල් කෑමවලට එයින් මෙට්රිික් ටොන් ලක්ෂ 04-5ක් ගත්තත් සහල් වලට දැඩි බලපෑමක් වෙන්න බැහැ. මොකද ඕනෑම කර්මාන්තයක 10%ක් වාගේ අඩුවීමක් දැවැන්ත හිගයකට හේතු වෙන්නේ නැහැ. අනික සහල් ඉල්ලුම වාර්ෂිකව ඉතාම පැහැදිලිව පහළ යමින් තිබෙනවා. ඒ නිසා සත්ත්ව ආහාරවලට වී වික්ක නිසා සහල් හිගයක් ඇති වුණා කියන එක පදනම් විරහිත කතාවක්. ඒක එහෙම වෙනවා නම් මම පුද්ගලිකව කැමතියි. මොකද බිත්තර සහ කුකුල් මස් කර්මාන්තය කියන්නේ ඉතාම වේගයෙන් වර්ධනය වන, රැකියා සහ ව්යාපාරික අවස්ථා ගණනාවක් බිහිවන කර්මාන්තයක්. රජයට ඒ ගැන බරක් නැහැ. සහනාධාර දෙන්න වුවමනා නැහැ. අනික් අතින් මේ රටේ ජනතාව බිත්තරවලට සහ කුකුල් මස්වලට ප්රමුඛතාවක් දෙනවා. රුපියල් 100ක් වෙන එළවළු කෑම එකක් එකපාරට රුපියල් 150ක් වෙන්නේ පුංචි කුකුල් මස් කෑල්ලක් නිසා. ඇත්ත ඒකයි. ජනතාව බත් එක්ක කුකුල් මස් කනවාට වඩා කුකුල් මස් එක්ක බත් කන්න කැමතියි. ඒ නිසා තමයි බිත්තර ආප්ප, කොත්තු, පරාටා, ප්රයිඩ්රයිස් වාගේ කෑමවලට අධික ඉල්ලුමක් තිබෙන්නේ. හතු පිපෙනවා වාගේ මේ කඩ බිහි වෙන්නේ. මේක ඉදිරියට තවත් වර්ධනය වෙනවා‘
මේ සම්බන්ධයෙන් අප කළ විමසීමකදී කුකුළු මස් කර්මාන්තය සම්බන්ධයෙන් දැඩි අවධානයක් යොමු කරන ව්යාපාරික ප්රවීනයෙක් කියා සිටියේය.
මේ අනුව ඉතාම පැහැදිලිව පෙනී යන්නේ සත්ත්ව ආහාර සදහා අවශ්ය සියලුම ධාන්ය සැපයුම වී මගින් කළ ද එමගින් නිලධාරීන් කියන ආකාරයේ ‘සහල් හිගයක්‘ නිර්මාණය නොවන බවයි.
සහල් මාෆියාවක් ක්රියාත්මක ද ?
ලංකාවේ සහල් මිල ඉහළ – පහළ යාම තීරණය කිරීමේ දී මහා පරිමාණ මෝල් හිමියන් (අරලිය – නිපුණ ආදි) ඍජුව මැදිහත් වන බවත් ඔවුන් ‘මාෆියාවක‘ ආකාරයෙන් ක්රියාත්මක වන බවටත් මතයක් සමාජගතව ඇත. එය තහවුරු කිරීම සදහා විටින් විට දේශපාලනඥයින් ද ජනමාධ්ය ද දායක වන අතර ඒ නිසාම ‘සහල් මිල ඉහළ යන්නේ මහා පරිමාණ මෝල් හිමියන්ගේ මාෆියාව‘ නිසා බවට පොදු මතයක් බිහි කිරීමට හැකිවී ඇත.
සහල් මාෆියාව ගැන කොතරම් අණබෙර ගැසුවත්, විවේචනය කළත් පසුගිය කාලයේ කිසිම ආකාරයකින් දැවැන්ත රාජ්ය බලාධිකාරියට හෝ ජනමාධ්යවලට කළ හැකි කිසිවක් නොවීමෙන් ‘හෘද සාක්ෂියක් ඇති “ ජනතාවට පැහැදිලි වන්නේ සහල් මාෆියාව ද තම නොහැකියාව හෝ වෙනත් න්යාය පත්ර සාධනය කර ගැනීමට දේශපාලනඥයින් සහ ජනමාධ්ය නිතර නිතර භාවිතා කරන ‘තවත් බිල්ලෙක්‘ බවයි.
මේ බිල්ලා ආණ්ඩුවේ නොහැකියාව හෝ ‘අනෙකා‘ වනසා දැමීමට අවශ්ය වන ඕනෑම අවස්ථාවක ‘බටහිර බිල්ලා… එන්ජීඕ බිල්ලා ආදි වශයෙන් එළියට ඒමත් ඩඩ්ලි සිරිසේන වැනි දැවැන්ත මොල් හිමියන් අභිසය පාරිභෝගික සේවා අධිකාරියේ අලුතින් පත්වීම් ලද මේජර් ජෙනරාල්ලා ‘කුජිත වීමත්‘ අභිසය තත්ත්වයේ සැබෑ ස්වභාවය වටහා ගත හැකිය.
මෙම ලියුම්කරුට මහා පරිමාණ මෝලි හිමියන් ‘සුජාත කිරීමේ කිසිම වුවමනාවක්‘ නැතත් ලංකාවේ සහල් පාරිභෝගිකයින්ගේ රුචිය සහ ඉල්ලුම දෙස බලන විට ඔවුන් ‘අරලිය‘ ‘නිපුණ‘ සහල්වලට දක්වන ‘පුදුමාකාර‘ රුචිය හා කැමැත්ත පහසුවෙන් නොසලකා හැරිය නොහැකිය.
‘දේශපාලනඥයින් සහ ඇතැම් මාධ්ය සහල් මාෆියාවක් ගැන කතා කළත් මේ රටේ සහල් කර්මාන්තයට නවීන තාක්ෂණය හදුන්වා දුන්නේ මේ මහා පරිමාණ මොල් හිමියෝ. ඒ වගේම පාරිභෝගික රුචිය හා වත්කම අනුව, අවස්ථා අනුව සකස් කළ හැකි විවිධ සහල් වර්ග හදුන්වා දුන්නේ මහා පරිමාණ මෝලි හිමියෝ. මේක හරියට ආණ්ඩුවේ සමූපකාර කඩේ වෙනුවට සුපර් මාකට් ආවා වාගේ වැඩක්. කවුද අද සමූපකාරෙට යන්නේ ? ගමේ දුප්පත් මිනිහා පවා යන්නේ සුපර්මාකට් එකට. ඒකට හේතුව තමයි ‘රුචිය‘ උපයෝගීතාව‘ කියන කරුණු. ආර්ථික විද්යාවේ මළ පොතවත් කියවලා නැති පිරිස් තමයි කෘෂිකර්මාන්තය ගැන තීන්දු ගන්න තැන්වල ඉන්නේ. සාපේක්ෂ වාසිය, තෝරා ගැනීම, උපයෝගීතාවය, ආවස්ථික පිරිවැය, ඉල්ලුම – සැපයුම, නම්යතාව කියන මූලික ආර්ථික සංකල්ප පවා මේ පිරිස් දන්නේ නැහැ. ඒ නිසා තමයි ඔවුන් තාමත් වී වගාව ප්රමුඛ කරගත් ‘කෘෂිකර්මාන්තය‘ මේ රටේ ප්රධාන ආර්ථික අංශය ලෙස සලකන්නේ. ඒත් ඔවුන් දන්නේ නැහැ වී වගාව හරහා වාර්ෂිකව දළ දේශීය නිෂ්පාදනයට එකතු වෙන්නේ 0.7%ක් වාගේ අල්පයක් බව. එළවළු වගාවත් මේකට එක් කළොත් ඒ අගය 0.8%ක් විතර වෙන්නේ. දළ දේශීය නිෂ්පාදනය ගණනය කරන සාමාන්ය නිර්වචනය අනුව එය ‘කෘෂිකර්මාන්තය‘ ලෙස පොදුවේ සැලකුවත් එහි විස්තීර්ණ කිරීම තුළ ධීවර, වන වගාව, පශු, තේ, රබර් පොල් ඇතුළත් වැවිලි කර්මාන්තය, සුළුඅපනයන බෝග පමණක් නොවෙයි බිත්තර – මස් කර්මාන්තයත් තිබෙනවා. 01%ට වඩා අඩු අංශ ගණනාවක එකතුවෙන් තමයි 2019 දී දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය තුළ කෘෂිකර්මික අංශයේ දායකත්වය වන 07%ක් හැදුණේ. කොටින්ම කිරි, බිත්තර සහ වෙනත් සත්ත්ව නිෂ්පාදවලින් පසුගිය 2018දී වී වගාව ලබා දුන් දායකත්වය වන 0.7%ක වටිනාකම ලබාදීලා තිබෙනවා. ඒ කිසිම රාජ්ය සහනාධාරයක් පවා නැතිව. ආගමික හා සංස්කෘතිය කෙනහිලිකම් මැද. ඒත් ප්රශ්නේ තමයි කුකුළු මස් කර්මාන්තයට අවශ්ය ආහාර ටික නිෂ්පාදනය කර ගන්න බඩඉරිගු ටික දෙන්නේ නැහැ‘
මේ දීර්ඝ විස්තර යම්කිසි වේදනාවක් සමග සදහන් කළේ ආචාර්ය ඉන්ද්රජිත් හේවාවිතාරණ මහතායි.
ඔහු එහිදී අවධාරණාත්මකව කියා සිටියේ වී වගාවේ පමණක් නොව එළවළු වගාවේ අතුරු නිෂ්පාදන හෝ ඉවත දැමීම් මෙරට බිත්තර සහ කුකුල් මස් ඇතුළු මස් කර්මාන්තයට ලබා දෙන්නේ නම් වී සහ එළවළු ගොවීන් මීට වඩා සමෘද්ධිමත් වනු ඇති බවයි.
‘මීට දශක කිහිපයකට ඉස්සර පවුලක / රටේ ආහාර සුරක්ෂිතභාවය වී / සහල් මත පදනම් වෙන්න ඇති. ඒත් දැන් ඒක එහෙම නෙමෙයි බතුයි – සම්බෝලයි කාලා ජීවත් වෙන්න සූදානම් ජනතාවක් නැහැ. ඔවුන් බත් කනවාට වඩා වෙනත් ආහාරවලට ඉහළ රුචියක් දක්වනවා. ඔවුන් දිගින් දිගටම සහල් වලින් ඉවත් වෙමින් ප්රෝටීන් ආහාර වෙත ගමන් කරමින් ඉන්නවා. ඒකට ආර්ථික, සමාජයීය සහ සෞඛ්ය හේතු බලපානවා. තවත් දශකයක් වන විට ලංකාවේ සහල් පාරිභෝජනය තවත් අඩුවිය හැකියි. ඒ නිසා අපි අපේ කෘෂිකර්මාන්තයේ අනාගතය ප්රක්ෂේපණය කළ යුත්තේ ‘බත්පත‘ ගැන පමණක් බලාගෙන නෙමෙයි. මොකද ලංකාවේ ඍජුව වී වගාව (ජීවනෝපාය) තම රැකියාව කර ගත් ජනතාව බොහොම අල්පයක් ඉන්නේ. ලංකාවේ වැඩියෙන්ම වී නිෂ්පාදනය කරන, නැගෙනහිර, උතුරු මැද පළාත්වල ඉන්නේ ඇත්තටම ‘වී ගොවියෝ‘ නෙමෙයි. ඔවුන් දැවැන්ත කෘෂි ව්යවසායකයෝ‘ අනෙක් අතින් අපේ පොහොර සහනාධාරයෙන් සැලකිය යුතු කොටසක් යන්නේ තමන්ගේ ගෘහ පාරිභෝජනවට වී ටිකක් වගා කර ගන්න, ඒත් වෙනත් ආදායම් මාර්ග ඇති පුද්ගලයින් අතට. මේකත් බරපතළ තත්ත්වයක්. ඒ වගේම කෘෂිකර්මාන්තයේ සේවා නියුක්තිය ගැන තිබෙන්නේ ‘ව්යාජ‘ ආකල්පයක්. පොදුවේ කෘෂිකාර්මික අංශය තුළ ධීවරයින්, වැවිලි කර්මාන්තයේ සේවයේ නියුක්ත වතුකම්කරුවන් වගේම, පශු පාලනයේ යෙදෙන, කුකුළු පාලනය කරන, ගව පාලනය කරන පුද්ගලයින් පවා සිටිනවා. ඒත් ප්රතිපත්ති සම්පාදනය තුළ ප්රමුඛත්වය දෙන්නේ වී වගාවට. වී ගොවියා කියන පුද්ගලයාට. ඒත් ඇත්තටම අම්පාරේ, මඩකළපුවේ, ත්රිකුණාමලයේ වී ගොවියට මේ කිසිම වටිනාකමක් නැහැ. ලංකාවේ කෘෂිකර්මාන්තයට වැඩිම දායකත්වයක් දෙන්නේ නැගෙනහිර පළාත සහ උතුරු පළාත. ඒත් රාජ්ය හා නිලධාරී අවධානය, මාධ්ය අවධානය යොමුවෙන්නේ උතුරු මැදට, වයඹට. මේකට හේතුව අපි වටහා ගත යුතුයි‘
ආචාර්ය ඉන්ද්රජිත් මෙහිදී කියා සිටියේ ආරම්භක යුගයේ ‘කුල සාධකය‘ හා දේශපාලනය මේ සදහා පදනම සැපයූ බවයි.
‘ධීවර කර්මාන්තය ජාතික නිෂ්පාදනයට 1.2%ක දායකත්වයක් දෙනවා. ඒත් ඒ ගැන අපි කොතරම් අඩු අවධානයක් ද යොමු කරන්නේ. වාර්ෂික රාජ්ය ආයෝජනවලින් ධීවර කර්මාන්තය කොතරම් අල්පයක් ද යොමු වෙන්නේ. ඒත් ලංකාවට වැඩියෙන් දියුණු කළ හැකි කර්මාන්ත අතර ධීවර කර්මාන්තය ඉදිරියෙන්ම සිටිනවා. අපිට වගා කළ හැකි භූමිය මුළු ලංකාවම ගත්තත් වර්ග කිලෝමීටර් 65,610යි. ඒත් අපිට අයිති ජාත්යන්තර මුහුදු සීමාව වර්ග කිලෝමීටර් මිලියනයක්. මොරගහකන්ද හදන්න රුපියල් කෝටි 25,000ක් වැය කළාට ධීවර කර්මාන්තයේ දියුණුවට ඒකෙන් 10%ක් වෙන් කළේ නැහැ. ලංකාවේ තත්ත්වය මේකයි. මේ තත්ත්වය නිවැරදි නොකර, ජනතාවගේ, විශේෂයෙන් ග්රාමීය ජනතාවගේ ආදායම් මට්ටම ඉහළ නොදමා මේ ගැටලු විසදා ගන්න බැහැ. දවසට රුපියල් 1000-2000 උපයන්න පුළුවන් වන විදිහට ග්රාමීය ආර්ථිකය ශක්තිමත් කළොත් හාල් කිලෝඑකේ ගාණ ගැන බැණ බැණ ඉන්න ජනතාවට අවශ්ය නැහැ. මෙතැන තියන්නේ ජනතාවගේ ආර්ථිකය ශක්තිමත් නොකිරීම සහ දේශපාලන ගැටලුවක්. ආණ්ඩුව කියන විදිහට රුපියල් 2000-3000 සමෘද්ධියෙන් ජීවත් වෙන පවුල් ලක්ෂ 18ක් ලංකාවේ ඉන්නවා නම් (ඇතත්ටම) හාල් මිල දැවැන්ත ප්රශ්නයක් තමයි. ඒත් මේ පවුල් ලක්ෂ 18 සමෘද්ධිලාභීන් බවට පත්කළේ දැක්මක් නැති දේශපාලනේ නිසා කරන්න කිසිවක් නැහැ. ඒ හින්දා හිගන්නගේ තුවාලේ වාගේ සහල් මාෆියාව ගැනයි, මිල පාලන ගැසට් ගැහීමයි ඇරෙන්න වෙන වැඩක් නොකර ආණ්ඩුවට හා නිලධාරීන්ට ඉන්න පුළුවන්‘
ආචාර්ය ඉන්ද්රජිත් හේවාවිතාරණ දීර්ඝ අදහස් දැක්වීම අවසන් කරමින් පැවසුවා.
